Synchroniseren

Ook het plannen van mijn werkuren als rij-instructeur is geen sinecure. Hoe dat komt? Wel, om te beginnen moet ik mijn dochtertje elke ochtend afzetten op school. Het is zalig om dat kind glunderend door de schoolpoort te zien stappen, richting vriendinnetjes. Maar dat is niet de enige reden waarom ik die taak op mij neem. De werkuren van mijn partner laten het simpelweg niet toe.

Straf eigenlijk. Heel wat mensen werken met een variabel uurrooster of in ploegen, maar toch starten en stoppen de scholen allemaal rond 8u40 en 15u45. En hoewel er opvang is voor en na schooltijd, is die uurregeling toch erg onpraktisch. Om 8u40 zitten de meeste werknemers al tien minuten op het werk, niet? En net als ze hun tweede adem vinden in de namiddag, moeten ze alles laten vallen want hun kind komt van school?

Het heeft mij ook drie maanden gekost om een werkplanning op punt te stellen die me toeliet om mijn dochter elke dag te brengen en te halen én voldoende werkuren te presteren om een fatsoenlijk maandloon bijeen te sprokkelen.

Maar dat is nog niet het einde van mijn planningsperikelen. Samen met een collega run ik namelijk ook een klein opleidingsinstituut. Zo proberen we ons eigen steentje bij te dragen om mensen op te leiden tot volwaardige motorrijders. We werken vooral op zondagen, feestdagen en af en toe op zaterdag.

Al die activiteiten maken dat ik vijf agenda’s moet synchroniseren: mijn agenda voor de rijschool, de schoolagenda van onze dochter, de werkagenda van m’n partner, onze gezamenlijke privéagenda en -last but not least- de agenda voor mijn opleidingsinstituut.

Als ik ’s avonds uren bezig ben met het in elkaar puzzelen van mijn werkrooster voor de komende maanden, denk ik af en toe met heimwee terug aan mijn job in de IT waar elke dag dezelfde was. En elke week… en elke maand… elk jaar… Godallemachtig! Neen. Dan toch liever deze geordende chaos waarin ik op elk moment de hartklop en de ‘vibes’ van het leven voel.

Verborgen legioen

Ik zei al dat mijn job als rij-instructeur ook zijn minder goede kanten heeft. En dat heeft veel te maken met de planning van de werkuren en… mijn inkomen. Ik heb namelijk een speciaal contract bij de rijschool zonder een welbepaald aantal te presteren uren en daardoor ook zonder vast loon. Ik leg even uit hoe dat in zijn werk gaat.

De school heeft een aantal instructeurs vast in dienst met een ‘gewoon’ contract. Maar omdat de klanten dikwijls in ware golven komen aangerold, kan de school die toevloed aan leerlingen niet altijd aan. Waarom is me een raadsel, maar er zijn blijkbaar periodes waarin iedereen op hetzelfde moment beslist om rijles te volgen. Op zulke momenten doet de school een beroep op haar verborgen legioen instructeurs: mensen die zich op losse basis engageren om van gewone leerlingen goede chauffeurs te maken.

De meesten van die extra instructeurs hebben een ander hoofdberoep en zijn financieel niet afhankelijk van de rijschool. Ze brengen uit filantropische overwegingen een deel van hun vrije tijd door met het overbrengen van hun rijkennis. Maar er zijn ook instructeurs die -zoals ik- géén ander hoofdberoep hebben en voor hun inkomen wél afhankelijk zijn van het werk dat de school tijdens die drukke periodes uitbesteedt.

Wat is het probleem nu? Wel, als er even geen werk is, heb ik zelfs geen recht op een werkloosheidsuitkering omdat ik met dat speciale contract aan hen verbonden ben. Door die situatie moet ik sommige maanden overbruggen met een inkomen van nauwelijks 500 euro (netto). Daartegenover staat gelukkig superveel vrije tijd die ik kan besteden aan klussen in het huis en de tuin of aan andere o zo belangrijke taken waar iemand met een fulltime job eigenlijk geen tijd voor heeft.

Heropbouw

Toen ik met VDAB contact opnam om de loopbaanbegeleiding te starten, voelde ik me heel klein. Ik vond het hatelijk om op anderen beroep te moeten doen om uit het slop te geraken. Maar net het feit dat ik mezelf zo moest verlagen (om het met een lelijk woord te zeggen) en ‘help’ moest fluisteren, startte het genezingsproces.

Dat genezingsproces nam enkele gesprekken in beslag waarin ik diep moest zoeken naar de kern van mezelf. Wie ben ik? Wie willen anderen dat ik ben? Wat kan ik en wat doe ik daarmee? Wat motiveert me en wat ontmoedigt me? Vanuit die simpele, korte vragen groeide het inzicht. Ik herontdekte mezelf en begon de positieve patronen in m’n leven terug te herkennen. De heropbouw kon van start gaan…

Zo ben ik gekomen tot wat ik nu ben: rij-instructeur aan de rijschool. Wég pc, wég bureau, wég saai leven. Elke dag andere mensen in m’n wagen of op de motorfiets. Jonge mensen, die op het punt staan om aan het 'echte leven' te beginnen en wiens levensenergie ik door mij voel stromen. Mensen die ik af en toe laat proeven van mijn levenservaring in de hoop dat ze hun studies toch weer hervatten of wat meer geduld voor hun ouders kunnen opbrengen. Die contacten zijn voor mij een groot deel van de ‘fun’ in mijn job.

Maar werken als rij-instructeur heeft natuurlijk ook zijn minder goede kanten…

Ten einde raad

Bon, waar was ik? Right, uitgeput ergens op de grens tussen België en Frankrijk…

Ik was een jonge gast in de fleur van zijn leven die zich ‘levenslustloos’ van de ene bureaustoel naar de andere sleepte. Wat was er mis? Welke puzzelstukken had ik verkeerd gelegd? Waarom waren mijn collega’s wel happy en ik niet? Waarom hielp niemand me?

En plots besefte ik waarom niemand -niet m’n ouders, niet m’n partner- me kón helpen: iedereen stond te dicht bij me. Iedereen die me dierbaar was, of voor wie ik dierbaar was, kende me te goed om mij in deze queeste bij te staan. Net als in de lagere school stonden ze te dicht tegen het bord om te zien wat er op stond. De oplossing lag voor de hand: ik had een onbekende nodig die naar me luisterde en me kon sturen in de duisternis. Maar waar vond ik zo’n onbekende (behalve op datingsites dan)?

Eens terug thuis zag ik op de site van VDAB ‘Loopbaanbegeleiding’ staan. Dat klonk goed. En duur was het ook niet. Dus gewoon even bellen en afspreken. Zo simpel kon het zijn. Maar… dat was het helemaal niet! Niet omdat het verkeerde telefoonnummer op de site stond. En ook niet omdat ik teveel werk had. Oh neen. Ik blokkeerde omdat ik plots -tot mijn eigen verbazing- een enorme afkeer voelde om tegen iemand te zeggen dat ik ten einde raad was, dat ik geen weg meer wist met mijn loopbaan en dat ik me afvroeg of hij of zij zou willen helpen… Ik voelde me héél klein bij dat eerste contact aan de telefoon, dat kan ik je verzekeren.

Ik vond het hatelijk om zo hulpeloos te zijn en op anderen een beroep te moeten doen om uit het slop te geraken. Maar het was een noodzakelijke fase waar ik doorheen moest…

Grote Verandering

Zoals ik vorige keer al schreef, was ik in 1994 pas afgestudeerd én werkzoekende. Pas anderhalf jaar en een hele resem interimjobs later kwam daar verandering in. Toen was men er immers van overtuigd dat de millennium bug op 1 januari 2000 de hele wereld zou lamleggen, tenzij er ‘snel snel’ enkele legioenen programmeurs aan het werk werden gezet.

Omdat ik best handig was met computers, liet ik me inlijven bij een firma die naam had gemaakt in de tovenarij van de 21ste eeuw: de informatica. Dat ging ontnuchterend snel trouwens: ’s morgens las ik de vacature voor programmeur in de krant, ‘s middags verstuurde ik mijn cv, twee dagen later werd ik uitgenodigd voor een gesprek en… eens ter plaatse lag mijn contract al klaar. Wow! Ik was best anders gewend.

De jaren en werkgevers passeerden. Na programmeur in Cobol werd ik helpdeskmedewerker. Daarna stortte ik me op UNIX -dat is zoiets als Windows maar dan voor servers- om van daar in de wereld van het netwerkbeheer te rollen. Zuiver technisch bekeken was het een mooie carrière: ik evolueerde van een klein loon en simpel werk naar een behoorlijk loon en complex werk. Maar… op persoonlijk vlak ging ik door een hel.

Dagenlang achter een pc zitten stompte mijn levenslust af. Jarenlang gedwarsboomd worden door directies die het steeds beter wisten en wiens ‘merde’ ik kniebuigend moest opruimen, eisten hun tol. In 2004 stortte ik op de eerste dag van mijn motorreis naar Portugal in. Ik zal nooit vergeten hoe ik op de grens van Frankrijk en België zat te blijten als een klein kind. Op, uitgeput, afgepeigerd, leeg vanbinnen. Dat terwijl ik nog 900 km moest afleggen om in Bordeaux te overnachten. Mooi niet dus.

Dat is mijn jaar van de Grote Verandering geworden. Zo kon het niet blijven duren. Er moest iets fundamenteels veranderen. Maar wat?

Raar volkje

Wat een mens al niet ontdekt op het internet: een blog! Op de site van VDAB dan nog wel. Zijn die mensen zo goed mee met hun tijd? Blijkbaar wel. En niet alleen dat. Ze slagen er ook in om dit medium zodanig te implementeren dat mensen spontaan ervaringen willen uitwisselen. Zoals ik.

Ik ben Muug. Een man van 1 m 75 hoog, 73 kg zwaar en 37 jaar jong. Hoewel… 'man' is zo slecht gekozen. Dat klinkt alsof ik een ouwe vent ben terwijl ik mezelf mentaal eerder rond de 25 schat. Met andere woorden: iemand die net zijn studies achter de rug heeft en klaar staat om aan het échte leven te beginnen.:-) Nu ja, de realiteit is toch even anders.

Wie ben ik? Wel, op mijn 23ste rondde ik mijn studies industrieel ingenieur biochemie af. Dat was in 1994 voor de cijferaars onder jullie. Sindsdien doorzwom ik al 14 jaar professionele watertjes. Neen, dat verliep helemaal niet rimpelloos. En ja, er zat ook een ferme portie werkloosheid bij. In 1994 was dat ook al in de mode. Net als nu.

Het jaar 1994. Ik vraag me af of iemand zich nog kan herinneren hoeveel werkloosheid er toen was? Elke dag stonden de kranten vol met berichten over het almaar stijgend aantal werklozen. Firma's kregen honderden brieven voor dat ene baantje. En als we de geruchten mochten geloven, gebeurden de eerste selecties op basis van de kleur van je inkt en de dt-fouten in je cv.

Eén van die werklozen was ik. Mijn diploma biochemie -dat is die wetenschap waar men uit de losse vuist wat genen aan elkaar breit- was toen helemaal niet zo hip als nu. 'Raar volkje, die biochemici', dachten veel werkgevers toen. Zeker als ze na hun studies nog een jaar talen bijgestudeerd hadden zoals ik. 'Zo iemand kan toch niet veel werklust hebben?' Nochtans, niets was minder waar.

Ik vraag me af of ik de ringmappen met honderden sollicitatiebrieven nog heb liggen…