Heugelijk nieuws

Zoals ik al schreef, werk ik tot nu toe met tijdelijke contracten. Maar naarmate ik ouder word, besef ik dat ik meer wil. Ik heb net een huis gekocht. En met de maandelijkse afbetaling van de lening in zicht, zou ik liever wat meer zekerheid hebben. Daarom doe ik al een tijdje mee aan de overheidsexamens bij Selor, het selectiebureau van de overheid. De bedoeling? Vastbenoemd geraken als ambtenaar bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag.

Ik slaagde al verschillende keren voor de eerste ronde van de examens. Dat was telkens een mailboxoefening. Het kwam erop neer dat ik de inhoud van de mailbox van een fictieve werknemer in een bedrijf op correcte wijze moest behandelen. Die oefening vormde nooit een probleem. De tweede ronde bestond altijd uit een interview. En daar liep het de vorige keren steeds mis. Maar deze keer -na drie keer proberen- slaagde ik ook daarvoor. Joehoe! :-)

Eens je geslaagd bent voor het examen, is het wachten tot je ‘opgeroepen’ wordt om je stage -van één jaar- te beginnen. Bij mij duurde dat gelukkig niet lang. Gisteren contacteerde de personeelsdienst me met heuglijk nieuws: ik mag starten met mijn stage! Tijdens dat jaar moet ik opleidingen volgen, een eindwerk schrijven en presenteren én positief geëvalueerd worden. Pas dan word ik vastbenoemd.

Het voelt een beetje alsof ik weer op de schoolbanken plaatsneem. En dat allemaal om het werk dat ik nu doe, te kunnen blijven doen. Maar dan wel onder betere arbeidsvoorwaarden…

Metro

Vandaag geef ik jullie een kleine intro tot de wetgeving rond kinderbijslag. Vroeger was het eenvoudig: vader ging werken en moeder zorgde voor de kinderen. De kinderbijslag werd berekend op basis van de arbeidsprestaties van vader en werd vervolgens uitbetaald aan moeder.

Maar vandaag is het allemaal niet zo simpel meer. Door hedendaagse trends als co-ouderschap, bewust ongehuwde moeders, nieuw samengestelde gezinnen en homohuwelijken komen er steeds nieuwe wetten bij. Zo ontvangt een homokoppel bijvoorbeeld wel kinderbijslag voor de kinderen die het opvoedt, maar heeft het geen recht op kraamgeld. Dat gaat naar de draagmoeder. En zo zijn er tal van specifieke situaties in de wet beschreven.

Het heeft enkele jaren geduurd voor ik alle wetten onder de knie had. Maar nu ik ze ken, geniet ik er zelfs van om de wetgeving rond de moeilijkste dossiers uit te pluizen. Het is een beetje zoals de metro nemen in Brussel. De eerste keer loop je hopeloos verloren. Maar eens je de aansluitingen tussen de verschillende stations kent, geraak je steeds sneller op je bestemming.

Koffiedrinken

Voor ik bij de overheid begon te werken, was mijn beeld van ‘de ambtenaren’ niet erg positief. Ik dacht dat ze lui waren en zich op het werk vooral bezighielden met koffiedrinken, breien en kaarten. Maar dat beeld is intussen flink bijgesteld. Mijn collega’s zijn harde werkers die echt begaan zijn met hun dossiers.

Ik leg even uit hoe we werken. Wij hebben allemaal een aantal klanten. Dat zijn gezinnen die kinderbijslag ontvangen. De leuze ‘klant is koning’ nemen we heel serieus. Elke telefoon nemen we op binnen de drie tellen. En wanneer de dossierbeheerder zelf niet aanwezig is, helpt een collega de klant verder. We streven er ook altijd naar om het hoogst mogelijke bedrag aan kinderbijslag uit te betalen. Zo heeft een alleenstaande met kinderen bijvoorbeeld recht op een hogere bijslag dan het basisbedrag. Het is aan ons om dat allemaal uit te zoeken.

Sinds kort hebben we een nieuw hulpmiddel om ons werk te doen: e-mail. Daarvoor deden we alles per brief, fax of telefoon. Het is allemaal nog even wennen. Want hoewel de meeste collega’s e-mail kennen van thuis, zijn er ook enkele voor wie het helemaal nieuw is. Zo legde ik vandaag nog aan een collega uit dat een e-mail niet hetzelfde is als een website. Dat lijkt evident. Maar dat is het niet voor iedereen. Voorlopig hebben we nog geen internet op het werk. En daar vraag ik ook niet om. Ik heb het niet nodig om mijn werk te doen en zo kom ik niet in de verleiding om te surfen voor privégebruik...

Droomjob

Hallo allemaal. Ik ben Sofie, de nieuwe joblogger voor deze maand. Ik stel me even voor. In 2002 studeerde ik af als sociologe en vervolgens stortte ik me met volle moed op de arbeidsmarkt.

Eerst werkte ik als onderzoeker op de universiteit van Leuven: een droomjob op alle gebied. Ik woonde twee straten verderop - als ik traag stapte, duurde het drie minuten voor ik op mijn werk was :-) - en het betaalde goed. Maar nog belangrijker: ik deed wat ik graag deed. Mijn werk voelde aan als een hobby. Spijtig genoeg had ik maar een contract van één jaar. Toen het onderzoeksgeld op was, was ook het sprookje uit.

Daarna was ik 9 maanden werkloos. Ik volgde enkele cursussen bij VDAB en schreef me in bij de jobclub. Daar deelde ik mijn ervaringen met andere werkzoekenden en kreeg ik steun als ik het even niet meer zag zitten. Die steun was meer dan welkom want na een tijdje werd ik echt wanhopig. Ik dacht dat ik nooit meer aan werk zou geraken!

Omdat het reageren op vacatures niets opleverde, begon ik spontaan te solliciteren. Zowel in de privé als bij de overheid. En… even later had ik prijs. Ik mocht beginnen bij de Rijksdienst voor Kinderbijslag met een vervangingscontract! Dat was in 2005.

Vandaag werk ik er nog steeds. Ik ben elke dag twee keer één uur en 10 minuten onderweg tussen werk en thuis en verdien een pak minder dan op de universiteit. Maar toch ben ik tevreden. Ik heb fijne collega's en nu ik de ingewikkelde wetgeving onder de knie heb, vind ik ook de inhoud van mijn werk leuk. Daarover de volgende keer meer!